وَالمشتاق...لا یأوي داراً ولایسکِن عُمراناً ولایَلبس لیناً ولایَقرُّ قراراً مصباح الشریعه،جلد۲،ص۲۴۵ و مشتاق خدا، نه خانه ای دارد ونه شهری،نه نرم می پوشد ونه بر جای قرار دارد
احوال او احوال سپند روی آتش است...آری مردم تکفیرش می کنند...
پارسایی و سلامت هوسم بود ولی
فتنه ای می کند آن نرگس مستان که مپرس
به یکی جرعه که آزارکسش درپی نیست
زحمتی می کشم از مردم نادان که مپرس
چنین می شود که قهر عشق مقهورش می کند وشور عشق شیرینش...واو پروانه ای
است که عاشقانه خود را به شعله هایش می سپارد...نه از آن پروا ندارد...چون آخرین
پناهش همان شعله های آتش است.
الهي...وقَراری لایَقِرُّدونَ دُنوي مِنکَ و لَهَفتي لایَرُدُّها اِلّا رَوحُ ُقمي لایَشفیهِ اِلّا طِبُّک «مناجات خمس عشر،مفاتیح الجنان»
خدایا،می دانی که بی قراری ام با تو قرار می یابد و افسردگی ام با تو به روح و ریحان تبدیل می شود،تو خود می دانی که طبیب دردهایم هستی
...پس تنهایم مپسند...
چون راهنمایی نمی یابد ، اضطرار و افتقار و در ماندگی اش به اوج می رسد و اتمام حجت می کند:
خانه خود را همی سوزی بسوز
کیست آنکس که بگوید لا یجوز
خوش بسوزاین خانه راای شیرمست
خانه عاشق چنین اولی تر است
بعد از این من سوز را قبله کنم
زان که من شمعم به سوزش روشنم
جهان فانی و باقی ، فدای شاهد و ساقی
که سلطانی عالم را ، طفیل عشق می بینم
کسی به حسن و ملاحت به یار ما نرسد...
ومگر این سودا را انجامی،
واین سیر را سرانجامی،
واین بحر را کرانی هست؟
که: قصّة العشق لانفِصام لها...
آری چنین است که نهایت این راه بدایت آن است :
گر همه عالم برفتن بسپری گام اول باشدت چون بنگری
وبی چاره این دل! که مانده و در گل نشسته و تنها به پرواز می اندیشد .
آیا راه آسمان برای من هم باز است؟
آیا شرابش برای من نیز پیمانه می شود؟
و آیا درد او درمان من نیز می گردد؟
وندایی پاسخم می دهد :
ان تَنصُرُالله یَنصُرکم...
آیا تو ما را یاری می کنی تا یار همیشگی ات باشم؟
فَاذکُرونی اَذکرکُم...
آیا تو ما را یاد می کنی تا یاد همیشگی ات باشیم؟
پس اینجا انتخاب با توست!
انتخاب با توست!
با تو ............
ای دل چه اندیشیده ای در عذر تقصیرها
زان سوی او چندین وفا زین سوی تو چندین جفا
زان سوی اوچندان کرم زین سو خلاف وبیش و کم
زان سوی او چندان نعم زین سوی تو چندین خطا
زین سوی توچندان کشش چندان چشش چندان عطا
چندین چشش از بهر چه ؟ تا جان ت خوش شود
چندین کشش ازبهرچه؟تا دررسی دراولیا
تا در رسی در اولیا...
یک سال گذشت و باز نیامد ... آغاز سال ۱۳۸۷ ه.ش بر تمام ایرانیان مبارک باد
« اَنتَ الّذی أزَلتَ الاغیارَ عَن قُلوبٍ أحبّائکَ حَتي لم یحبّوا سِواکَ و لم یلجئوا إلي غَیرک . . . ماذا وَجد مَن فقدک »
شرح آن یاری که هیچش یار نیست ...
و راستی اوست که خود جلوه ای از زیباترین جلوات جمیل خود را به محبان خود نشان می دهد و دلهایشان را به یغما می برد و حال که همه جلوات جمال وی جمیل است .
وبدین سان هر بار برقی از منزل لیلی حسن آن کنز مخفی می درخشد و خرمن وجود شوریده ای دیگر را در آتش سوزان خود به آتش می کشاند و سالکی دیگر قدم به میدان شوق می نهد تا بر دنیا و آخرت و هرچه در آنهاست تکبیری مردانه زند و زلال عشق را جرعه جرعه بنوشد در حالی که زبان حال و قالش به این نوا مترنم است که :
ساقی بده پیمانه ای زان می که بی خویشم کند
بر حسن شورانگیز تو عاشق تر از پیشم کند
سوزد مرا سازد مرا در آتش اندازد مرا
وز من رها سازد مرا بیگانه از خویشم کند
و آنگاه از آن پیمانه پیاپی سر می کشد تا آنجا که اتصال روحش به خداوند ، از اتصال شعاع خورشید به خورشید استوارتر می شود که :
« إنَّ روحَ المومِن لَأشدُّ إتّصالاً بِروحِ الله مِن إتّصالِ شُعاعِ الشّمس »
حال که این راه رفتنی است ،
حال که گریزی و گزیری از عشق نیست ،
حال که او مشتاق ماست ،
باید تعلل نکنیم که آخر در میان دستان مهربانش جای خواهیم گرفت .
آری آغاز و پایان ماجرا خود اوست ، و او ما چه بخواهیم و چه نخواهیم آهسته و آرام ، با شوق و یا با کراهت به طرف خود می کشاند و سرانجام به خود می رساند .
به انجمن دل سوختگان خوش آمدید .
وچرا سوخته؟؟؟
تا به حال دیده ای کسی آنقدر عاشق باشد که هم قلبش بسوزد و هم جسمش ؟
تا به حال شنیده ای جسمی در التهاب عشق سوخته و آنگاه سیاه شود ؟
واین گونه است حقیقت عشق و او را ببین که چگونه می سوزد و می سازد ...
زین آتش نهفته که در سینه من است
خورشیدشعله ایست که در آسمان گرفت
آن چه می خوانید حرف دل عاشقی است که وجودش را در هستی آن هستی نواز گم کرده است و اگر خوب بنگری می بینی این عشق است که خود را در لابلای حروف پنهان کرده ، می سوزد و می سوزاند و با ما سخن از خویش می گوید ... و می گوید :
از زمانی که تو نبودی من بودم ، از آن زمان که انسان قدم به عرصه وجود گذاشت و من خودم را به او شناساندم ، و از آن زمان که او را به راه خود کشاندم و از جام خود جرعه جرعه به او نوشاندم و او را در خود محو کردم
... و دوباره من ماندم با خودم ...
آری باز هم عشق ماند و عشق تا بسوزاند ...
